Νίκος Καραπανάγος

Λίγα λόγια για εμένα

“Το περίεργο παράδοξο είναι ότι, όταν αποδέχομαι τον εαυτό μου γι’ αυτό που ακριβώς είναι, τότε μόνο μπορώ να αλλάξω. ” Carl Rogers.

Αυτό που με μετατοπίζει και με κινητοποιεί στη θεραπευτική εργασία είναι η ιερότητα της συνάντησης. Ο τρόπος με τον οποίο ένας άνθρωπος χαμηλώνει τους θορύβους του κόσμου για να συναντήσει ξανά την ανάσα του, το σώμα του, το κέντρο του και το δικό του, μοναδικό νόημα στη ζωή.

Η επαγγελματική μου πορεία ξεκίνησε και εξελίχθηκε στον χώρο της μηχανικής, όπου για περισσότερα από 20 χρόνια εργάστηκα σε θέσεις ευθύνης με αντικείμενο τη διαχείριση ομάδων και τη λειτουργία σύνθετων οργανωτικών συστημάτων. Ο κόσμος μου ήταν ένας χώρος δομών, συστημάτων και ευθύνης. Όμως, κάτω από την επιφάνεια κάθε έργου και κάθε ρόλου, αυτό που πάντα εκπεμπόταν ήταν η σιωπηλή, θεμελιώδης ανθρώπινη ανάγκη για ασφάλεια, νόημα, αποδοχή και αυθεντική σύνδεση. Αυτή η εσωτερική επίγνωση υπήρξε το δικό μου υπαρξιακό πέρασμα από την αρχιτεκτονική των εξωτερικών κατασκευών στην εσωτερική αρχιτεκτονική της ανθρώπινης ψυχής.

Παράλληλα, η ανάγκη μου για έκφραση και σωματική παρουσία με οδήγησε στη μελέτη του σωματικού θεάτρου, του χορού και πρακτικών σωματικής επίγνωσης. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, συνειδητοποίησα ότι το σώμα δεν είναι ένα απλό όχημα του μυαλού μας, αλλά ένας ζωντανός, παλλόμενος φορέας μνήμης, τραύματος και συναισθήματος. Το σώμα θυμάται αυτό που ο νους προσπαθεί να ξεχάσει. Στη θεραπευτική μας εργασία, το προσκαλούμε να μιλήσει ξανά, να εκφραστεί και να ελαφρύνει.

Η μετάβασή μου στον χώρο της ψυχικής υγείας διαμορφώθηκε μέσα από προσωπική θεραπευτική εμπειρία, συστηματική εκπαίδευση και εποπτευόμενη κλινική πρακτική. Η προσέγγισή μου είναι συνθετική, βαθιά επηρεασμένη από την υπαρξιακή και θετική ψυχολογία, την ψυχοσύνθεση και τη θεραπεία τραύματος.

Στη δουλειά μας μαζί, δεν ψάχνουμε για “έτοιμες απαντήσεις”. Δημιουργούμε έναν ασφαλή, ζεστό και σταθερό χώρο όπου η θεραπευτική σχέση γίνεται το έδαφος για να αντέξουμε το αβέβαιο, να επεξεργαστούμε τα τραύματα και να επιτρέψουμε στο βίωμα και όχι απλώς στη λογική, να φέρει την εσωτερική μεταμόρφωση.